اولین هنرمند باید ثابت کند که گناهکار نیست!

[ad_1]

روح الله جعفری کارگردان، پژوهشگر و مدرس تئاتر از تصمیمات جدید در زمینه صدور پروانه نمایش می گوید و می گوید: متأسفانه برای گرفتن مجوز برای نمایش هایمان ابتدا همه اعضای گروه احراز هویت می شوند و سپس ما وارد فرآیند صدور مجوز شوید.”

این کارگردان تئاتر در سال 1378 شانس اجرای تئاتر شهر را پیدا کرد و قرار بود در تالار چهارسو روی صحنه برود اما در ابتدا با تعطیلی تاجگذاری ممنوع شد و هنوز تکلیف اجرای نمایش او مشخص نیست.

جعفری در گفت وگو با ایسنا، از بلاتکلیفی اجرای خود خبر داد و نکاتی را در خصوص نوآوری های ممیزی تئاتر بیان کرد و تاکید کرد: هنگام انجام این نوآوری ها، زمین اجرای کارهای قابل تامل سخت می شود.

او می گوید: در سال 1378 قرار بود نمایشی را در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرم که همه پیشنهاداتم رد شد. امروزه ساختن قطعاتی که روشنگر باشد و بتواند ارتباط موثری با مردم برقرار کند، روز به روز دشوارتر شده است. در چنین شرایطی، برخی از همکاران ما از انجام کارهای خیر دست می کشند، برخی به قطعات سرگرم کننده کمتر گیج کننده روی می آورند و برخی دیگر بر ساخت قطعات قابل تامل و سوال برانگیز اصرار می ورزند.

وی ادامه می دهد: همانطور که گفتم این محدودیت ها باعث می شود که بسیاری از همکاران ما برای کار به سرگرمی روی بیاورند. البته کارهای سرگرم کننده در یک جامعه هم باید این امکان را داشته باشد که روی صحنه برود و بازنمایی شود اما همه تئاتر ما تبدیل به یک سرگرمی و تئاتر سرگرمی نمی شود. این خطری است که امروز ما را تهدید می کند. پرهیز از بازی اجتماعی و فکری در میان انبوهی از سرگرمی ها.

وی با انتقاد از ممیزی های سلیقه ای تاکید می کند: مدیران و تصمیم گیران بر افزایش خطوط قرمز و همچنین ممیزی در حوزه فرهنگ و هنر اصرار دارند بدون اینکه دلیل روشنی برای این کار داشته باشند و خود را موظف به آن خطوط قرمز نمی دانند. و ممیزی ها باید به کسی پاسخگو باشد و آنها باید علناً در مورد آنها صحبت کنند و آنها را یادداشت کنند تا بالاخره هنرمندان بدانند کجا هستند و برای تولید یک اثر هنری باید چه کار کنند. به همین دلیل گاهی می توان یک نمایشنامه را در رپرتوار روی صحنه برد، اما نمی توان آن را به تنهایی روی صحنه برد یا برخی از کارگردانان اجازه تفسیر متون خاص را ندارند یا برای اجرای برخی نمایشنامه ها باید نام مترجم را حذف کنند یا برخی از آنها. مدیران مجاز هستند در سالن های دولتی کار نمی کنند و…

جعفری از تغییرات ایجاد شده در پروانه نمایش می گوید و توضیح می دهد: اتفاقی که امروز می افتد ریشه در تصمیمات مدیران تئاتر در دو دهه اخیر دارد و متاسفانه اکنون کار به جایی رسیده است که هنرمند اول باید ثابت کند که او گناهی ندارد !

وی بیان می کند: در حال حاضر یک گروه تئاتر برای دریافت پروانه بازیگری ابتدا باید مدارک تمامی اعضای خود را در سامانه مجوز ثبت کند. یعنی قبل از فرآیند خلق یک اثر هنری باید تیم تولید آن شناسایی شود. آیا هنرمند مقصر است که با او این گونه رفتار شده است؟

وی گفت: این گونه تصمیمات به این معناست که شما به عنوان یک فعال هنری ابتدا باید ثابت کنید که مجرم نیستید و سابقه کیفری ندارید و سپس در مورد آثار هنری خود توضیح دهید. و مراحل صدور مجوز را طی کنید. متأسفانه چنین تصمیمی نوعی زیر سؤال بردن کرامت انسانی و همچنین توهین و تحقیر هویت یک گروه نمایشی است و حتی غم انگیزتر از آن است که همکاران ما چنین قوانینی را بپذیرند و نوبت خود را بگیرند.

وی یادآور می شود: بنیانگذاران این گونه نوآوری ها خود را از اهالی تئاتر می دانند که در مقاطع مختلف مسئولیت هیات نظارت و ارزشیابی را بر عهده داشتند و در آن زمان قوانین جدیدی را پیگیری و اجرا کردند که به این فشارها و ممیزی ها لطمه جبران ناپذیری زد. خانواده، وارد تئاتر شوید. به عنوان مثال، ده سال پیش یکی از این تصمیم گیران که دبیر تئاتر فجر نیز بود، یک نوآوری را ارائه کرد که در آن هر گروه در حین بررسی نمایشنامه خود باید دوربینی را در سالن تمرین روشن می کرد و تمام تمرینات بدون لباس، نور بود. ، گریم و … را برای شورای مالی ضبط کرده و به صورت سی دی به مدارک خود جهت اخذ مجوز پیوست کرده است. این نوآوری نادرست که ده سال پیش ایجاد شد، اکنون به یک اصل اجباری برای اخذ مجوز تبدیل شده است. همه این تصمیمات ناشی از بی اعتمادی به جامعه هنری است.

این معلم نمایش در ادامه به موضوع دیگری می پردازد. اینکه برخی کارگردانان اجازه اجرای تئاتر دولتی را ندارند و فقط می توانند در سالن های خصوصی کار کنند.

جعفری در این خصوص توضیح می دهد: اکنون با پدیده های جدیدی از حذف مواجه هستیم که در نوع خود همچنان مخرب است. مدتی است که به برخی از کارگردانان گفته می شود که فقط می توانند در سالن های خصوصی بازی کنند و معلوم نیست مبنای این تصمیم چیست و چه اهدافی را ارائه می دهد، اما طبیعتاً نوعی حذف است.

وی همچنین خاطرنشان می کند که وزارت ارشاد و زیرمجموعه های آن ممکن است کلیات را به عنوان نقطه عطف تعریف کنند، اما سلیقه خود را به طور غیرقانونی به جامعه هنری به عنوان محلی که مسئول سیاست گذاری، صدور مجوز و بودجه برای تئاتر است، تحمیل نمی کند. و از فکر کردن دست بکش از سوی دیگر، اگر کارگردانی قطعه ای اولویت دار از مرکز هنرهای نمایشی انتخاب کند، می تواند با کمک منابع دولتی در سالن دولتی روی صحنه برود. چنین اتفاقاتی باعث می شود تئاتر ما سفارشی و باریک شود و عرصه را برای اجرای نمایش های آزاردهنده تنگ کند. خود هنرمند تئاتر باید پرسشگر باشد و نمی توان فکر را از او گرفت. این خطری است که تئاتر ما را تهدید می کند و همانطور که توضیح دادم بسیاری از این نوآوری ها ریشه در سوءمدیریت های گذشته دارد و اگر امروز جلوی این تصمیمات و نوآوری های جدید را نگیریم، عواقب آن سال ها جامعه هنری را تحت تاثیر قرار خواهد داد. بیا. بیا. .

روح الله جعفری تاکید می کند: جامعه هنری نباید سکوت کند و هر جا تصمیم اشتباهی گرفته می شود شفاف سازی کند و به دنبال اصلاح آن باشد. هیچ تسامحی در این زمینه قابل قبول نیست. انفعال ما نه تنها به ضرر ما تمام می شود، بلکه پیامدهای زیانبار آن برای نسل های آینده مشکلات و موانعی را به همراه خواهد داشت. از این حیث باید فعال بود و با پرسشگری و شفاف سازی زمینه دستیابی به گفتمان تعاملی در عرصه های مختلف جامعه را فراهم کرد.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin

مطلب پیشنهادی

نظام حقوق بین المللی مالکیت فکری و حمایت از صنایع دستی (2)

نظام دستمزد فی مابین المللی مالکیت فکری و حمایت از صنعت های دستی تابلو فرش, …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.